• Real Madrid 2016-18
  • Barcelona 2011
  • Barcelona 2009
  • Barcelona 2015
  • Manchester United 1999
  • Inter 2010
  • Manchester United 2008
  • Ajax 1995
  • Liverpool 2019
  • Real Madrid 2014
  • Barcelona 2006
  • Bayern Munich 2013
  • Juventus 1996
  • Dortmund 1997
  • Real Madrid 2000
  • Real Madrid 2002
  • Porto 2004
  • Milan 2003
  • Liverpool 2005
  • Real Madrid 1998
  • Milan 1994
  • Bayern Munich 2001
  • Marseille 1993
  • Milan 2007
  • Chelsea 2012
  • Dortmund 2013
  • Atletico Madrid 2016
  • Valencia 2000-2001
  • Arsenal 2006
  • Tottenham 2019
  • Deportivo de La Coruna 2004
  • Monaco 2004
Real Madrid 2002

Η ΙΣΤΟΡΙΑ

Μετά από το Άμστερνταμ και το Παρίσι, η Ρεάλ ολοκλήρωσε μία μαγική ποδοσφαιρική τριλογία το 2002 στην Γλασκώβη, στο "Χάμπτεν Παρκ" που της έφερνε γλυκές θύμησες από την κατάκτηση του 5ου Κυπέλλου Πρωταθλητριών (και μάλιστα σερί) της ιστορίας της με το εξωπραγματικό 7-3 επί της Άιντραχτ Φρανκφουρτης το 1960. Με τον Ντελ Μπόσκε στον πάγκο να έχει πανηγυρίσει μετά το Champions League το 2000 και την La Liga το 2001, η πολυνίκης στο θεσμό των πρωταθλητών έκανε επίδειξη δύναμης και στις δύο φάσεις των ομίλων αφού κατέλαβε και τις δύο φορές την πρώτη θέση.

Φυσικά δεν γινόταν να μη βρει ελληνική ομάδα στην πορεία της προς την κορυφή αφού μετά τα ραντεβού του 1998 και του 2000 με τον Ολυμπιακό, αυτή τη φορά έπαιξε κόντρα στον Παναθηναϊκό, τον οποίο νίκησε εύκολα 3-0 στην Μαδρίτη και με τον οποίο αναδείχτηκε ισόπαλη 2-2 στη Λεωφόρο στο φινάλε, για να τον πάρει μαζί της στα προημιτελικά. Εκεί συγκρούστηκε για άλλη μία φορά με την Μπάγερν Μονάχου, την οποία και απέκλεισε με συνολικό σκορ 3-2 ενώ στα ημιτελικά είχε έρθει ώρα για ευρωπαϊκό Clasico, αντιμετωπίζοντας την Μπαρτσελόνα που τα είχε δει όλα στο "Καμπ Νόου" μέχρι να καταφέρει να αποκλείσει τον Παναθηναϊκό του Σέρχιο Μαρκαριάν. Οι Μαδριλένοι ήταν σε καλύτερη κατάσταση από τους Καταλανούς όλη τη σεζόν και το έδειξαν και τη στιγμή που έκαιγε η μπάλα, νικώντας 2-0 στη Βαρκελώνη χάρη σε δύο άψογα πλασέ των Ζιντάν και ΜακΜάναμαν και φέρνοντας ισοπαλία 1-1 στη ρεβάνς της Μαδρίτης. Ένας ακόμα τελικός για τους μερένγκες, μία ακόμα ευκαιρία για να κερδίσουν και νέες στρατιές φανατικών οπαδών...

 

ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ

Η εποχή των Galactikos στην πρώτη θητεία του Φλορεντίνο Πέρεθ στον προεδρικό θώκο άρχισε με την αρπαγή του Λουίς Φίγκο από την Μπαρτσελόνα το 2000, εκεί όμως που η Ρεάλ φανέρωσε τα σχέδιά της για αγωνιστική εκτόξευση σε Ισπανία και Ευρώπη ήταν με την απόκτηση του Ζινεντίν Ζιντάν από την Γιουβέντους, για τον οποίο δαπάνησε το καλοκαίρι του 2001 το ποσό των 78.000.000 ευρώ σπάζοντας το παγκόσμιο μεταγραφικό ρεκόρ. Ο Ζιζού κόλλησε με το καλημέρα στο νέο του ποδοσφαιρικό σπίτι και φρόντισε στην πρώτη του σεζόν να αποτινάξει τη ρετσινιά του loser από τους δύο χαμένους τελικούς του 1997 και του 1998 με την βέκια σινιόρα και να οδηγήσει εκείνος την Ρεάλ στο 9ο Champions League της ιστορία της.

 

Η ΣΤΙΓΜΗ

Το μονοκόμματο σουτ που άφησε όλους τους ποδοσφαιρόφιλους με το στόμα ανοιχτό. Ο τελικός στην Γλασκώβη έμοιαζε ισορροπημένος, με την Ρεάλ Μαδρίτης και την Λεβερκούζεν να είναι στο 1-1 από τα γκολ των Ραούλ και Λούσιο, για να έρθει να κάνει τη διαφορά ο πολύς Ζινεντίν Ζιντάν σε μία επίδειξη σπάνιας τεχνικής και ποδοσφαιρικής ιδιοφυίας. Ο Ρομπέρτο Κάρλος πρόλαβε τη μπάλα πριν βγει κόρνερ και τη σήκωσε ψηλά από τα αριστερά, εκείνη έφτασε σε πολύ μεγάλο ύψος στα όρια της μεγάλης περιοχής και όταν προσγειώθηκε την περίμενε το μαγικό αριστερό πόδι του Ζιζού, που την έστειλε -λες και είχε τηλεχειριστήριο- στο βάθος της γερμαντικής εστίας ξετινάζοντας τα δίχτυα. Γκολ που μπαίνει μία στις χίλιες αν είσαι ο Ζιντάν, γκολ που έδωσε τρόπαιο, γκολ που διαφημίζει το άθλημα, γκολ που πέρασε στην ποδοσφαιρική αιωνιότητα.

 

Ο ΤΕΛΙΚΟΣ

Το "Χάμπτεν Παρκ" φιλοξένησε έναν από τους πλέον ανισοβαρείς τελικούς, αφού από τη μία πλευρά του τερέν υπήρχε η Ρεάλ Μαδρίτης που εμφανιζόταν για 12η φορά σε τελικό και έψαχνε το 9ο τρόπαιο και απέναντι στεκόταν η σταχτοπούτα Μπάγερ Λεβερκούζεν που λαχταρούσε να στεφθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης στην πρώτη της συμμετοχή σε τελικό.

Ο τελικός ζεστάθηκε από πολύ νωρίς, από τη στιγμή που η Ρεάλ άνοιξε το σκορ στο 8' με πλασέ του Ραούλ (με ασίστ του Ρομπέρτο Κάρλος από  πλάγιο άουτ σχεδόν στο ύψος της σέντρας) και κεφαλιά στο 13' του Λούσιο, για να αναλάβουν δράση κατόπιν οι Ζινεντίν Ζιντάν και Ίκερ Κασίγιας. Ο πρώτος πέτυχε κατά πολλούς το ωραιότερο γκολ σε τελικό Champions League όταν είδε τη μπάλα να κατεβαίνει από τον... ουρανό και την κάρφωσε με μονοκόμματο σουτ στα δίχτυα της Μπάγερ στο 54' ενώ ο δεύτερος έγινε από αναπληρωματικός... ήρωας. Μπήκε στο 68' στη θέση του τραυματία Θέσαρ και ύψωσε απαγορευτικό μπροστά από την εστία του, με την Μπάγερ να πιέζει απελπισμένα για την ισοφάριση αλλά "Άγιο Ίκερ" να σταματάει μία φορά τον Μπαστούρκ και δύο τον Μπερμπάτοφ με σωτήριες επεμβάσεις για να βάλει και εκείνος φαρδιά πλατιά την υπογραφή του στην κατάκτηση του τροπαίου.

 

Η ΕΝΔΕΚΑΔΑ

Η Ρεάλ του Ντελ Μπόσκε σε 4-4-2: Θέσαρ, Σαλγάδο, Ιέρο, Ελγκέρα, Ρομπέρτο Κάρλος, Μακελελέ, Φίγκο, Σολάρι, Ζιντάν, Ραούλ, Μοριέντες

© 2020 SPORT24. ALL RIGHTS RESERVED