• Real Madrid 2016-18
  • Barcelona 2011
  • Barcelona 2009
  • Barcelona 2015
  • Manchester United 1999
  • Inter 2010
  • Manchester United 2008
  • Ajax 1995
  • Liverpool 2019
  • Real Madrid 2014
  • Barcelona 2006
  • Bayern Munich 2013
  • Juventus 1996
  • Dortmund 1997
  • Real Madrid 2000
  • Real Madrid 2002
  • Porto 2004
  • Milan 2003
  • Liverpool 2005
  • Real Madrid 1998
  • Milan 1994
  • Bayern Munich 2001
  • Marseille 1993
  • Milan 2007
  • Chelsea 2012
  • Dortmund 2013
  • Atletico Madrid 2016
  • Valencia 2000-2001
  • Arsenal 2006
  • Tottenham 2019
  • Deportivo de La Coruna 2004
  • Monaco 2004
Barcelona 2006

Η ΙΣΤΟΡΙΑ

Η Μπαρτσελόνα προσέλαβε τον Ράικαρντ το 2003 και μαζί του ξεκίνησε η προσπάθεια δημιουργίας μιας νέας ομάδας. Ήρθε ο Μάρκες, ο Φαν Μπρόνχορστ, ο Σιλβίνιο, ο Εντμίλσον, ο Ζουλί, ο Ντέκο, ο Λάρσον, ο Ετό και φυσικά ο Ροναλντίνιο. Η Μπαρτσελόνα πήρε το πρωτάθλημα το 2005 μετά από έξι χρόνια και την επόμενη σεζόν ο στόχος έγινε το Champions League. Στον όμιλο με Ουντινέζε, Βέρνερ και Παναθηναϊκό οι Καταλανοί έκαναν πέντε νίκες κι άφησαν βαθμούς μόνο στο 0-0 του “Σπύρος Λούης”.

Στους 16 η Μπαρτσελόνα συνάντησε για δεύτερη σερί χρονιά την Τσέλσι του Μουρίνιο, που είχε αφήσει το Στάμφορντ Μπριτζ να μετατραπεί σε ένα τεράστιο χωράφι. Η Μπάρτσα νίκησε με 2-1, χάρις σε αυτογκόλ του Τέρι και γκολ του Ετό στο 90’, ενώ η ρεβάνς στο Καμπ Νόου έληξε 1-1, ε ένα ματς που η ομάδα του Ράικαρντ έχασε για τη σεζόν τον 19χρονο Μέσι που αποχώρησε τραυματίας στο 25’. Στους 8 το εμπόδιο της Μπεφνίκα αποδείχθηκε πολύ χαμηλό και στον ημιτελικό η Μπαρτσελόνα συνάντησε τη Μίλαν. Η ασίστ του Ροναλντίνιο έγινε γκολ από τον Ζουλί, οι Καταλανοί νίκησαν 1-0 και πέρασαν μετά τη λευκή ισοπαλία στη ρεβάνς της Βαρκελώνης.

 

ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ

Ήταν τα χρόνια του Ροναλντίνιο. Ο Βραζιλιάνος είχε μεταμορφώσει την Μπαρτσελόνα από την πρώτη του μέρα κι απολάμβανε τη θέση του Νο1 ποδοσφαιριστή στον κόσμο, του παίκτη που θαύμαζε απεριόριστα όλος ο πλανήτης. Ο Ρόνι ήταν δεύτερος σκόρερ του Champions League με επτά γκολ πίσω από τα εννιά του Σεφτσένκο, έκανε πλάκα σε κάθε ματς, ήταν ταυτόχρονα και μαχητής και ζογκλέρ με χαμόγελο.

 

Η ΣΤΙΓΜΗ

Η αλλαγή του Μπελέτι. Ο Βραζιλιάνος ήταν πολύ επιθετικός μπακ, αλλά στα μεγάλα ματς ο Ράικαρντ προτιμούσε τον Ολεγκέρ, για μεγαλύτερη επιθετική ασφάλεια. Στο 71’ το ματς ήταν στο 1-0 υπέρ της Άρσεναλ, η Μπαρτσελόνα κινδύνευε να χάσει τον τελικό από ομάδα που έπαιζε με δέκα από το 18’. Η τρίτη αλλαγή δεν ήταν ούτε ο Τσάβι, ούτε ο Μότα, αλλά ο Μπελέτι, για να γίνει η Μπαρτσελόνα επιθετική κι από τα δύο άκρα.

Ο Ετό έκανε το 1-1 στο 76’ και τέσσερα λεπτά αργότερα ο Μπελέτι μπούκαρε, σούταρε από κλειστή γωνία, η μπάλα τρύπησε τον Αλμούνια και η Μπαρτσελόνα είχε πια το τρόπαιο στα χέρια της. Ο Μπελέτι τα δικά του τα έβάλε στα μάτια και ξέσπασε αμέσως σε κλάματα, μέσα στην καταρρακτώδη βροχή. 

 

Ο ΤΕΛΙΚΟΣ

Η Άρσεναλ είχε αφήσει τον κλασικό τρόπο παιχνιδιού της κι εκείνη τη χρονιά στο Champions League έπαιζε περισσότερο στην κόντρα, με τον Ανρί στην κορυφή της επίθεσης. Στη θεωρία, έμοιαζε ιδανικό το ματσάρισμα με την Μπαρτσελόνα, που κλασικά θα ήταν η ομάδα που θα είχε την μπάλα. Οι ισορροπίες άλλαξαν στο 18’ όταν ο Λέμαν έγινε ο πρώτος παίκτης που αποβλήθηκε σε τελικό Champions League για το φάουλ στον Ετό, παρότι ο Ζουλί σκόραρε στην κενή εστία στη συνέχεια της φάσης.

Ο Πιρές θυσιάστηκε για να μπει ο Αλμούνια, η Άρσεναλ έπρεπε να αντέξει για 70’ με 4-4-1 και τον Ανρί στην κορυφή. Στο 37’ η κεφαλιά του Κάμπελ έδωσε στην ομάδα του Βενγκέρ το 1-0, αλλά και πάλι θα ήταν δύσκολο πολύ να αντέξουν. Η είσοδος του Λάρσον στο 61’ αποδείχθηκε καταλυτική: Ετό και Ροναλντίνιο ήταν κλεισμένοι, αλλά ο Σουηδός ήταν αυτός που τάισε τον Καμερουνέζο για το 1-1 και τον Μπελέτι για το γκολ της νίκης.

 

Η ΕΝΔΕΚΑΔΑ

Η Μπαρτσελόνα του Ράικαρντ σε 4-3-3: Βαλντές, Φαν Μπρόνχορστ, Μάρκες, Πουγιόλ, Ολεγκέρ, Εντμίλσον, Ντέκο, Φαν Μπόμπελ, Ροναλντίνιο, Ζουλί, Ετό.

© 2020 SPORT24. ALL RIGHTS RESERVED