• Real Madrid 2016-18
  • Barcelona 2011
  • Barcelona 2009
  • Barcelona 2015
  • Manchester United 1999
  • Inter 2010
  • Manchester United 2008
  • Ajax 1995
  • Liverpool 2019
  • Real Madrid 2014
  • Barcelona 2006
  • Bayern Munich 2013
  • Juventus 1996
  • Dortmund 1997
  • Real Madrid 2000
  • Real Madrid 2002
  • Porto 2004
  • Milan 2003
  • Liverpool 2005
  • Real Madrid 1998
  • Milan 1994
  • Bayern Munich 2001
  • Marseille 1993
  • Milan 2007
  • Chelsea 2012
  • Dortmund 2013
  • Atletico Madrid 2016
  • Valencia 2000-2001
  • Arsenal 2006
  • Tottenham 2019
  • Deportivo de La Coruna 2004
  • Monaco 2004
Ajax 1995

Η ΙΣΤΟΡΙΑ

Κύπελλο Πρωταθλητριών χωρίς τον Άγιαξ είναι φαγητό χωρίς αλάτι και πιπέρι και έτσι μετά από την απουσία του από τις δύο πρώτες σεζόν του νέου, μοντέρνου και εκσυγχρονισμένου Champions League, ο Αίαντας εμφανίστηκε στην τρίτη σεζόν. Όχι για να πάρει μέρος, όχι απλά για να πρωταγωνιστήσει, αλλά να κατακτήσει το τρόπαιο παίζοντας ποδόσφαιρο επιθετικό, θεαματικό, ελκυστικό στο μάτι και ολοκληρωτικό. Ποδόσφαιρο βγαλμένο και εμπνευσμένο από τις χρυσές σελίδες της ιστορίας του, όταν σήκωνε το ένα μετά το άλλο τις κούπες στις αρχές της δεκαετίας του '70 παραδίδοντας δωρεάν μαθήματα total football.

Οι ομάδες από 8 έγιναν 16 και χωρίστηκαν σε τέσσερα γκρουπ των τεσσάρων, με τον Άγιαξ να έχει στον ίδιο όμιλο την πρωταθλήτρια Ευρώπης Μίλαν, την πρωταθλήτρια Ελλάδας ΑΕΚ στην παρθενική της συμμετοχή στο Champions League σε αυτή τη μορφή (είχε κάνει ήδη την υπέρβασή της αποκλείοντας στα προκριματικά την Ρέιντζερς) και την  Καζινό Ζάλτσμπουργκ και να κάνει... παρέλαση. Νίκες εντός και εκτός έδρας κόντρα στους ροσονέρι του Φάμπιο Καπέλο και στην Ένωση του Ντούσαν Μπάγεβιτς και δύο ισοπαλίες με τους Αυστριακούς, για να προκριθεί στα νοκ-άουτ και να ανεβάσει ακόμα περισσότερο ρυθμούς. Η Χάιντουκ πήρε λευκή ισοπαλία στον πρώτο προημιτελικό αλλά στη ρεβάνς έφυγε με τρία γκολ στην πλάτη ενώ στον ημιτελικό ήταν η σειρά της Μπάγερν να δει τι εστί "Ντε Μερ".

Η ισοπαλία χωρίς γκολ στο Μόναχο προδιέθετε άπαντες για ντέρμπι στο δεύτερο ματς όμως τα μωρά του Λουίς Φαν Χάαλ αισθάνονταν πως έπαιζαν στην αυλή του σπιτιού τους και ισοπέδωσαν τους Βαυαρούς με το εντυπωσιακό 5-2 για να επιστρέψουν σε τελικό μετά από 22 χρόνια.

 

ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ

Μετά την πώληση του Μπέργκαμπ στην Ίντερ το 1993, ο Λουίς Φαν Χάαλ προσέφερε στο κοινό του Άγιαξ μία απίστευτα ταλαντούχα ομάδα με μικρό μέσο όρο ηλικίας, όπου το ταλέντο της δεν μπορούσε να συγκριθεί με καμία άλλη. Τα αδέρφια Ρόναλντ και Φρανκ Ντε Μπουρ, το δίδυμο των Ντάβιντς-Ζέεντορφ στη μεσαία γραμμή, ο Φαν Ντερ Σαρ στην εστία, οι Φίνιντι, Όφερμαρς, Κανού και Λίτμανεν στην επίθεση συνιστούσαν μία ομάδα όνειρο από την οποία δεν έλειπε τίποτα.

Συνδετικός κρίκος ο Φρανκ Ράικαρντ, με τον Φαν Χάαλ να τον καλεί πίσω στο Άμστερνταμ μετά από έξι χρόνια απουσίας και εκείνον να καθοδηγεί μαεστρικά τα πιτσιρίκια παίζοντας ως λίμπερο-σκούπα, οδηγώντας τους σε επιτυχίες που θα μνημονεύονται για δεκαετίες.

 

Η ΣΤΙΓΜΗ

Το σόου του Λουίς Φαν Χάαλ στον τελικό της Βιέννης. Ο Ολλανδός είναι ένας ιδιαίτερος χαρακτήρας και μία χαρισματική προσωπικότητα που δεν έχει το παραμικρό πρόβλημα όταν θεωρεί πως έχει δίκιο να μην κάνει πίσω. Ήταν απίστευτα μεταδοτικός προς τους παίκτες του και φρόντισε να αντιληφθεί όλος ο ποδοσφαιρικός πλανήτης πως κουβαλάει μπόλικη δόση τρέλας όταν κατά τη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου μεταμορφώθηκε από προπονητής σε... δάσκαλος πολεμικών τεχνών. Σε μία φάση που ο Ντεσαγί είχε σηκώσει πολυ ψηλά το πόδι του για να διώξει τη μπάλα εντός περιοχής προ του Λίτμνανεν, ο Φαν Χάαλ έκανε ακριβώς το ίδιο για να το δείξει στον τέταρτο διαιτητή, δημιουργώντας ένα βίντεο viral πριν ακόμα ανακαλύψουμε τα viral!

 

Ο ΤΕΛΙΚΟΣ

Άγιαξ και Μίλαν πήραν μαζί το εισιτήριο για τα προημιτελικά και λίγους μήνες αργότερα η μοίρα έφερε τις δύο ομάδες αντιμέτωπες για τρίτη φορά μέσα στη σεζόν, αυτή τη φορά για να κονταροχτυπηθούν για το βαρύτιμο τρόπαιο. Αναπόφευκτα, η ταμπέλα του φαβορί είχε στηθεί μπροστά από τους Ολλανδούς που κουβαλούσαν δύο νίκες επί των Ιταλών και επιπλέον έφτασαν στο "Ερνστ Χάπελ" χωρίς ούτε μία ήττα σε 10 αγώνες (6 νίκες - 4 ισοπαλίες). Στον αντίποδα η Μίλαν έφτανε σε τρίτο σερί τελικό και φιλοδοξούσε σε δεύτερο σερί τρόπαιο που θα την έφερνε στην κορυφή μαζί με την Ρεάλ με 6 κατακτήσεις, με τους ροσονέρι να περνούν διά πυρός και σιδήρου από τον όμιλο (χάρη στη διαφορά τερμάτων με την Ζάλτσμπουργκ) αλλά να βγάζουν ψυχή και προσωπικότητα στα νοκ-άουτ με Μπενφίκα και Παρί Σεν Ζερμέν.

Ο τελικός ισορροπούσε σε τεντωμένο σχοινί με ελάχιστες καθαρές ευκαιρίες (μεγαλυτερη το μονοκόμματο του Μάρκο Σιμόνε στο πρώτο ημίχρονο που απέκρουσε σωτήρια ο Φαν ντε Σαρ) και όλα έδειχναν παράταση εκτός αν συνέβαινε κάτι το απρόβλεπτο. Όπως και έγινε. Ο Φαν Χάαλ πέρασε στο 70' τον Κλάιφερτ αντί του Λίτμανεν και στο 85' ο Ολλανδός τον δικαίωσε νικώντας τον Ρόσι με ψύχραιμο πλασέ μέσα από την περιοχή, για να γίνει -σε ηλικία 18 ετών και 327 ημερών- ο νεότερος σκόρερ σε τελικό Champions League.

Ο πιτσιρικάς πανηγύριζε φέρνοντας το πίσω μέρος της φανέλας του μπροστά χωρίς όμως να την βγάλει και λίγα λεπτά αργότερα ο Αίαντας έγραφε ιστορία αφού την ίδια σεζόν κατακτούσε αήττητος πρωτάθλημα Ολλανδίας και Ευρώπης.

 

Η ΕΝΔΕΚΑΔΑ

Ο Άγιαξ του Φαν Χάαλ σε 3-4-3: Φαν ντερ Σαρ, Ράιζιγκερ, Μπλιντ, Φρανκ Ντε Μπουρ, Ράικαρντ, Ζέεντορφ, Ντάβιντς, Ρόναλντ Ντε Μπουρ, Φίνιντι, Όφερμαρς, Λίτμανεν

© 2020 SPORT24. ALL RIGHTS RESERVED