• Real Madrid 2016-18
  • Barcelona 2011
  • Barcelona 2009
  • Barcelona 2015
  • Manchester United 1999
  • Inter 2010
  • Manchester United 2008
  • Ajax 1995
  • Liverpool 2019
  • Real Madrid 2014
  • Barcelona 2006
  • Bayern Munich 2013
  • Juventus 1996
  • Dortmund 1997
  • Real Madrid 2000
  • Real Madrid 2002
  • Porto 2004
  • Milan 2003
  • Liverpool 2005
  • Real Madrid 1998
  • Milan 1994
  • Bayern Munich 2001
  • Marseille 1993
  • Milan 2007
  • Chelsea 2012
  • Dortmund 2013
  • Atletico Madrid 2016
  • Valencia 2000-2001
  • Arsenal 2006
  • Tottenham 2019
  • Deportivo de La Coruna 2004
  • Monaco 2004
Liverpool 2005

Η ΙΣΤΟΡΙΑ

Ο Μπενίτεθ είχε αναλάβει το καλοκαίρι, η Λίβερπουλ μόλις είχε ξεκινήσει μια ακόμη προσπάθεια ανοικόδομησης. Στο πρωτάθλημα έμεινε πάρα πολύ νωρίς μακριά από την κορυφή, ενώ ακόμα και η τετράδα ήταν όνειρο απατηλό. Τα πράγματα δεν ήταν ρόδινα ούτε στον όμιλο του Champions League. Οι Κόκκινοι ξεκίνησαν με νίκη 2-0 στο Άνφιλντ επί της Μονακό, αλλά έχασαν 1-0 από τον Ολυμπιακό στο Φάληρο από την κεφαλιά του Στολτίδη. Λευκή ισοπαλία στο Άνφιλντ με τη Ντεπορτίβο, διπλό με αυτόγκολ στη Λα Κορούνια. Την 5η αγωνιστική η Λίβερπουλ έχασε με 1-0 και γκολ του Σαβιόλα στο Μονακό κι έτσι ο τελευταίος αγώνας με τον Ολυμπιακό στο Άνφιλντ έγινε τελικός: η ομάδα του Ράφα ήθελε μόνο νίκη και με καλύτερο σκορ από το 1-0 του Φαλήρου.

Ο Ριβάλντο έκανε το 0-1, αλλά η κατηφόρα του Άνφιλντ και ο Τζέραρντ είχαν διαφορετική άποψη και έγραψαν στο δεύτερο ημίχρονο το ιστορικό 3-1: η Λίβερπουλ μόλις είχε βρει τη στιγμή που θα της άλλαζε τη σεζόν. Στους 16 η Μπάγερ Λεβερκούζεν αποδείχθηκε χαμηλό εμπόδιο (δύο νίκες με 3-1), ενώ στους 8 ήρθε η Γιουβέντους για πρώτη φορά από τη μαύρη μέρα του Χέιζελ. Το 2-1 του πρώτου αγώνα ήταν εύθραυστο, αλλά στη ρεβάνς του Τορίνο οι Κόκκινοι πήραν το 0-0 που ήθελαν και πέρασαν.

Στον ημιτελικό ήρθε η Τσέλσι, που είχε ήδη σαρώσει τα πάντα στην πρώτη χρονιά του Μουρίνιο στην Αγγλία. Λευκή ισοπαλία στο Λονδίνο, αίμα κι άμμος στη ρεβάνς του Άνφιλντ. Το γήπεδο κατηφόρισε, η Λίβερπουλ βρήκε νωρίς το 1-0 και μετά το κράτησε με νύχια και με δόντα, μέχρι το 96’, μέχρι η μπάλα να περάσει εκατοστά έξω μετά το σουτ του Γκουντγιόνσεν. 

 

ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ

Ο Στίβεν Τζέραρντ. Δεν έκανε πολλά, γιατί έκανε τα πάντα. Η ιστορία έγραψε πως πέτυχε μόνο δύο γκολ στο Champions League, αλλά πρέπει να κοιτάξεις ποια ήταν: αυτό με τον Ολυμπιακό που έστειλε τη Λίβερπουλ στη νοκ-άουτ φάση κι αυτό στον τελικό που έκανε το 3-1 και ξεκίνησε τη μεγάλη ανατροπή. Ο τελικός είναι στην ουσία ο καθρέφτης του Τζέραρντ: ξεκίνησε ως κεντρικός μέσος, άφησε τον ενθουσιασμό να τον παρασύρει και έκανε κακό ματς, πήγε πίσω από τον φορ στο δεύτερο ημίχρονο, έβαλε γκολ, πήρε ένα πέναλτι, γύρισε το ματς και μετά πέρασε την παράταση ως δεξί μπακ για να αντέξει η Λίβερπουλ μέχρι τα πέναλτι. Αρχηγός, πανταχού παρών. 

 

Η ΣΤΙΓΜΗ

Και πως να διαλέξεις μία, σε μια πορεία κι έναν τελικό που μοιάζουν βγαλμένα από τις σελίδες ενός κόμικ. Στο 118’ ο Σερτζίνιο κατάφερε επιτέλους να περάσει μια σέντρα από τον Τζέραρντ, Χίπια και Κάραγκερ δεν είχαν δυνάμεις πια για να κλείσουν τον Σεφτσένκο. Η κεφαλιά ήταν δυνατή και χαμηλά, ο Ντούντεκ έκανε εκπληκτική απόκρουση. Όμως, η μπάλα στρώθηκε στον Ουκρανό, ο Ντούντεκ ήταν πεσμένος στο έδαφος, η Μίλαν είχε τη χρυσή ευκαιρία να πάρει το ματς. Με κάποιο τρόπο ο Ντούντεκ έβαλε τα χέρια του στην μπάλα, με κάποιο τρόπο η προβολή του Σεφτσένκο βρήκε πάνω σε αυτά και πέρασε άουτ, πάνω από την εστία.

Ήταν η στιγμή που η μπάλα είπε στη Μίλαν πως, ο,τι κι αν κάνει, αυτό το τρόπαιο είναι της Λίβερπουλ. 

 

Ο ΤΕΛΙΚΟΣ

Ντίντα, Μαλντίνι, Νέστα, Σταμ, Καφού, Πίρλο, Γκατούζο, Σέεντορφ, Κακά, Κρέσπο, Σεφτσένκο. Ίσως η κορυφαία ενδεκάδα που έχει αγωνιστεί ποτέ σε τελικό Champions League. Αυτούς είχε απέναντί της η Λίβερπουλ και τα έκανε θάλασσα. Βρέθηκε στο 0-1 στο πρώτο λεπτό από κόρνερ και μετά η Μίλαν την έκοψε κομμάτια στις αντεπιθέσεις, 0-3 με δύο γκολ του Κρέσπο.

Οι οπαδοί της Λίβερπουλ τραγούδησαν στο ημίχρονο το You’ll never walk alone όχι γιατί πίστευαν στην ανατροπή, αλλά γιατί απαιτούσαν από την ομάδα τους κάτι καλύτερο, κάτι αντάξιο της ιστορίας του συλλόγου και της παρουσίας τόσων χιλιάδων στις κερκίδες. 

Ζήτησαν αντίδραση, πήραν ένα θαύμα. Σε έξι λεπτά, από τον Τζέραρντ στο Σμίτσερ και από τον Σμίτσερ στο πέναλτι του Αλόνσο, από το 54’ μέχρι το 60’ το 3-0 έγινε 3-3. Η Λίβερπουλ σφυροκοπήθηκε αλύπητα μέχρι το 120’, άντεξε και κέρδισε το δικαίωμα στα πέναλτι. Εκεί πια η Μίλαν δεν είχε αίμα στις φλέβες. Σερτζίνιο και Πίρλο έχασαν τα δύο πρώτα πέναλτι, η Λίβερπουλ δεν χρειάστηκε να εκτελέσει το τελευταίο, αφού ο Σεφτσένκο ήταν άσπρος πια απέναντι στον Ντούντεκ.

 

Η ΕΝΔΕΚΑΔΑ

Η Λίβερπουλ του Μπενίτεθ σε 4-2-3-1. Ντούντεκ, Τραορέ, Κάραγκερ, Χίπια, Φίναν, Αλόνσο, Τζέραρντ, Ρίισε, Γκαρσία, Κιούελ, Μπάρος. Στο ημίχρονο μπήκε ο Χάμαν στη θέση του Φίναν κι η Λίβερπουλ έπαιξε 3-4-2-1, με Τζέραρντ-Γκαρσία πίσω από τον Μπάρος.

© 2020 SPORT24. ALL RIGHTS RESERVED